Samsanjhaima Kaag Kaarai
by Nepathya
Samsanjhaima Kaag Kaarai is a deeply introspective song that uses the image of a crow calling in the evening as a meditation on pain, loss, and human connection. The lyrics paint a picture of exhaustion and disillusionment, where the speaker has grown tired of hearing about suffering and tragedy around them. The song grapples with a sense of helplessness in the face of tragedy, particularly referencing the conflict and bloodshed that has touched communities deeply.
There's a raw vulnerability throughout the track as the narrator admits to not understanding ideals or grand concepts anymore, stripped down by the weight of accumulated grief and pain. Yet despite this heaviness, there's an invitation toward companionship and shared humanity. The song balances despair with a quiet call for togetherness, suggesting that in the face of overwhelming sorrow, simply being present with another person might be enough. It's a poignant reflection on trauma, resilience, and the simple human need for connection.
सम्साँझैमा काग कराईरह्यो
खै केको खबर हो
सम्साँझैमा काग कराईरह्यो
खै केको खबर हो
मुऱछना, परेको कुरा सुन्दा सन्दै
म थाकि सकेँ
लौ के के यहाँ हुने हो..2
सम्साँझैमा काग कराईरह्यो
खै केको खबर हो
हा हा हा हा....
समयको क्रुर छाया यहाँ
हिमालमा परेजस्तो छ
दुनैको रगतमा त रोल्पाको घाउमा
सिरानीमा फुलै सिउरी निदाउन म सक्दिन
आदर्शको कुरा म केही पनि बुझ्दिन
छातछुल्ल पोखिएर दुख पिडा अंगाल्दै
आउ सँगै बसेर एकअर्कालाई बुझौ
यो रात छिचोल्ने एक मघुर गित गाउँ
सम्साँझैमा काग कराईरह्यो
खै केको खबर हो
हा हा हा हा....
नियतिका खेलहरु मै माथि झरेजस्तो छ
के भो यो जगतमा लौ बेला यो फगतमा
नियतिका खेलहरु मै माथि झरेजस्तो छ
के भो यो जगतमा लौ बेला यो फगतमा
सिरानीमा सुसेलेर सुस्ताउन म पाउदिन
संघर्षका कुरा म भेउ नै पाउदिन
जताजतै अल्झिएका विपना संगाल्दै
आउ संगै मिलेर नयाँ संसार बुनौ
यो विराम छोडौँ अमर हुने पि्रत लाउँ
सम्साँझैमा काग कराईरह्यो
खै केको खबर हो
सम्साँझैमा काग कराईरह्यो
खै केको खबर हो
हा हा हा हा ...
हा हा हा हा ...
